Wat ons werkelijk van anderen onderscheidt: Onze duurzame oogstmethode, geheel met de hand.

Sergio Baamonde, de auteur van het artikel, is milieubioloog. Zijn ervaring, zijn studie en zijn werk met zeewier hebben hem ertoe gebracht om, samen met zijn zakenpartner Alberto Sanchez, het project ‘Mar de Ardora’ op te zetten. Het is een onderneming die zich uitsluitend richt op duurzaam gebruik van zeewier, door middel van een beperkte productie en het oogsten van uitsluitend seizoensgebonden producten. Het belangrijkste hierbij is om het zeemilieu als geheel te begrijpen, waarbinnen zeewier en sleutelrol speelt in het evenwicht van het ecosysteem. Sergio is in 2018 bij het Algamar-team gekomen. Hij legt hier uit hoe Algamar op een duurzame en verantwoorde manier oogst.

 

Sinds 1996 staat Algamar op de eerste plaats van Spaanse bedrijven die gespecialiseerd zijn in de oogst en productie van gedroogd zeewier. Het gaat hier vooral om zeewier die bestemd is voor de consumptie.

Algamar wordt gezien als synoniem voor baanbrekend ondernemen. De kern van het bedrijf is het vergroten van de waardering van zeewier. Zeewier wordt terecht beschouwd als een bron van grote voedingswaarden. Algamar werkt constant en uitgebreid aan belangrijke thema’s rondom zeewier.

Wetenschappelijke activiteiten, onderzoek en ontwikkeling worden voortdurend uitgevoerd in samenwerking met de belangrijkste Galicische universiteiten (UVigo, USC, UdC), met de Complutense universiteit van Madrid en met de Consejo Superior de Investigaciones Científicas (Hoge Raad voor Wetenschappelijk Onderzoek van Spanje), om er maar een paar te noemen.

De bedrijfsfilosofie, het milieubeleid en het ecologisch engagement van Algamar draaien om een duurzame methode voor het oogsten van zeewier. Deze methode is ontwikkeld door onze technici en deskundigen met de steun van wetenschappers. Het garandeert respect voor- en behoud van het mariene ecosysteem en van het zeewier zelf. Hiermee is ook gegearandeerd dat we onze activiteiten nog lang kunnen voortzetten.

We zijn ons ervan bewust dat zeewier een natuurlijke bron is met uitzonderlijke eigenschappen vanuit nutritioneel en organisch oogpunt. Zeewier is een levend organisme dat we op een gezonde en respectvolle manier oogsten. Het is logisch dat we onze “zeetuin” goed willen verzorgen, beschermen en behouden; we oogsten er immers ieder seizoen de beste planten uit.

Tijdens de oogst passen we technieken toe die de duurzaamheid, de dichtheid van het zeewierbestand en het behoud van volgende generaties zeewier garanderen zodat we ook voor het behoud van een gezond marien ecosysteem zorgen.

Een van onze basisstrategieën is de inzet van onze mensen om het zeewier met de hand te snijden. We hebben er voor gekozen het oogsten helemaal zonder machines uit te voeren. Machinaal zou de oogst veel effectiever zijn vanuit het oogpunt van winstgevendheid, maar het is een agressieve methode die niet duurzaam is vanwege de schade die het toebrengt het zeewierbestand en het gehele mariene ecosysteem!

We verzamelen de verschillende zeewieren in hun respectievelijke optimale seizoenen. Het optimale seizoen komt overeen met de maanden waarin de nutritionele, organische eigenschappen van het zeewier en hun samenstelling op hun best zijn. Gedurende deze tijd verzamelen en selecteren onze duikers en medewerkers het zeewier stuk voor stuk met de hand. Met behulp van een snijwerktuig, een sikkel of een mes, worden de bladeren boven de steel afgesneden zonder de basis te beschadigen. Dit is de enige manier om ervoor te zorgen dat het zeewier de groeicyclus voltooit en ongedeerd blijft groeien. Het is net als “een vrucht van een boom plukken”.

Het is belangrijk dat we alles wat groeit in onze “zeetuinen” voortdurend controleren. Het zeewierbestand wordt bewaakt en bio-gemonitord. Naar onze mening en volgens onze studies is deze methode het meest praktisch en het meest duurzame alternatief. Sinds 1996 werken we elk jaar in dezelfde ‘zeewiervelden’ zonder opvallende veranderingen in de dichtheid van de begroeiing

Wanneer we de zeewieroogst in andere gebieden van de wereld bekijken, blijkt dat het gebruik van manuele methoden veel minder agressief is dan het mechaniseren van het oogstproces; zowel voor het zeewier als voor het mariene ecosysteem in het algemeen.

Het document “Sustainable harvesting of wild seaweed resources” (European Journal of Phycology, 2017) van Michéal Mac Monagail et al. presenteert enkele gevallen van mechanische zeewieroogst die zijn uitgevoerd in een aantal landen zoals Canada, IJsland, Noorwegen, Frankrijk (Bretagne) en de VS (Maine).

 

Foto der Algenernte in Frankreich durch ein Schiff
Zeewieroogst met Scoubidou in Frankrijk

Er zijn verschillende soorten oogstmachines, bijvoorbeeld in Noorwegen (‘s), waar in 1969 de eerste boot werd gebouwd die gespecialiseerd was in gemechaniseerde zeewieroogst. De boot kan in ondiep water (>2 meter) werken door middel van trek- en zuigmechanismen. Een vergelijkbare boot is de zogenaamde Franse Scoubidou. Dit type wordt sinds 1974 gebruikt. Door middel van een soort haak met een roterende schroef, wordt de zeewierpopulatie van de bodem gehaald en vervolgens aan boord gesleept.
Deze gemechaniseerde methoden maken het mogelijk om 50 tot 150 ton zeewier per dag te oogsten. Ter vergelijking: een mens oogst met de hand gemiddeld 50 tot 100 kg per dag en met een duikuitrusting en selectief snijden met handgereedschap ongeveer 200 tot 300 kg.

Door het gemechaniseerde oogsproces was het zeewierbestand in die tijd zo uitgeput dat de oogstvelden gerouleerd moesten worden zodat er na 4 jaar weer opnieuw geoogst kon worden. In Noorwegen vond Per Svendsen van de Universiteit van Bergen in zijn wetenschappelijke studie van 1972, dat deze periode van vier jaar nog niet voldoende was voor het herstel van het zeewier. Hij raadde aan de roulatieperiode te verlengen tot vijf jaar, waarna op dezelfde plek opnieuw kon worden geoogst.

In Canada werd in 1994 het gebruik van sleepnetten, rooimachines en zuigboten stopgezet vanwege het niet-duurzame gebruik en vernietiging van het ecosysteem. De oude methodes werden vervolgens vervangen door snijmethoden die het zeewier in staat stelt te overleven en weer aan te groeien.

In zijn essay “La flotille goémonière et l’exploitation du champ de laminaires sur les côtes bretonnes – Essai de synthèse” (IFREMER, 1997) toont Pierre Arzel duidelijk het bewijs van de vernietiging van zeewiervelden in Bretagne, dat het resultaat is van het gemachinseerde oogstproces met Scoubidous, waarbij de grootte van de vloot en de omvang van de oogst zich buitensporig ontwikkelt. Arzel benadrukt dat de aangroei van zeewier onvoldoende is bij deze grote oogstdruk. Hij stelt interessante vragen en doet suggesties voor betere oogstmethoden. De oplossingsrichting is een grondige analyse van de gebruikte machines en hun impact op de zeebodem. Arzel beveelt duurzaam ‘snijden’ aan als een goede lijdraad.

Ook in de studie “Seaweed industry in France” (Agrocampus Ouest, 2012) van Lucile Mesnildrey et al., wordt geconstateerd dat zeewierpopulaties die blootgesteld zijn aan gemechaniseerd gebruik door Scoubidous, tot vier jaar nodig hebben om te regenereren. De macrofauna en -flora die samenleeft met het zeewier, herstelt zich ook niet, ook als deze niet direct bewerkt worden met machines.

Zeewierpopulaties die de afgelopen 20 jaar selectief met de hand zijn gesneden, laten daarentegen geen veranderingen zien in de jaarlijkse opbrengst . Men kan letterlijk concluderen dat er in dit geval geen impact is op het ecosysteem De oogsters van Algamar verzamelen ieder jaar een beperkte hoeveelheid zeewier met behulp van messen en sikkels. Zo groeit het zeewier ieder jaar weer in de volle omvang aan.

Ondernemingen zoals de onze in Galicië komen niet veel voor. Bij het beheren van de zeewierpopulatie zetten we ons altijd sterk in voor het behoud van het zeemilieu. Wij zijn uitgesproken tegen het gebruik van mechanische oogsttechnieken. Wij zijn van mening dat mechanisch oogsten niet verenigbaar is met de instandhoudings- of duurzaamheidscriteria die door milieunormen, zoals Red Natura 2000, zijn vastgesteld.

Wij van Algamar zijn dan ook trots op onze filosofie en zorg voor het milieu. Wij geven de voorkeur aan duurzaamheid en zorgen graag voor datgene waar we van houden: zeewier en het ecosysteem!

 

Bibliografie.

Arzel, Pierre (1997). La flotille goémonière et l’exploitation du champ de laminaires sur les côtes bretonnes – Essai de synthèse, Ifremer.

Mac Monagail, Michéal; Lynn Cornish, Liam Morrison, Rita Araújo & Alan.
T. Critchley (2017). Sustainable harvesting of wild seaweed resources. European Journal of Phycology, 52:4, 371-390.

MESNILDREY Lucile, JACOB Céline, FRANGOUDES Katia, REUNAVOT Mélanie, LESUEUR Marie (2012). Seaweed industry in France. Report. Interreg-Programm NETALGAE. Les publications du Pôle halieutique AGROCAMPUS OUEST Nr. 9, 34 S.

Item toegevoegd aan winkelwagen.
0 items - 0,00